24, మే 2024, శుక్రవారం

       తిరుపతి కి చెందిన "తెలుగు భాషోద్యమ సమితి" వారు ఇటీవల నిర్వహించిన కథల పోటీ లో ప్రథమ బహుమతి గెలుచుకున్న నా కథ

                                               "గూటికి చేరిన పక్షులు"   


                                             గూటికి చేరిన పక్షులు

                 ఎనభై మూడు సంవత్సరాల పండుటాకు సోమయాజులుగారు శివైక్యం చెందారు. ఇల్లంతా బంధుబలగంతో నిండి ఉంది. కొడుకులు ముగ్గురూ  కలిసి కర్మకాండ నిర్వహిస్తున్నారు. యాజులుగారు ఎంత ధార్మికుడో అంత మానవతావాది. తెల్లవారుజామునే గోదావరిలో స్నానం చేసి నమకచమకాలు పారాయణ చెయ్యనిదే పచ్చి గంగ ముట్టని ఆ వృద్ధుడు, అట్టడుగు వర్గాల వారందరినీ ఎంతలా ఆదరించి ఎన్నెన్ని సహాయాలు చేశాడో ఆ భగవంతునికే ఎరుక. చేసేదేదో గుప్తదానమై ఉండాలని విశ్వసించే ఆయన చేసిన పనులేవీ భార్యకి కూడా సాకల్యంగా తెలియవు. యాజులుగారు కన్ను మూసిన క్షణం నుంచీ మాత్రం ఆయన చేసిన ధర్మకార్యాలన్నీ ప్రాణం పోసుకుని గుమ్మంలోకి నడిచొస్తున్నాయి.

         పండక్కీ పబ్బానికీ యాజులుగారి భార్య సావిత్రమ్మగారికి వంటలో సహాయం చేసే కాంతమ్మ పిలవా పెట్టకుండా కూతుర్నీ చెల్లెల్నీ సాయం తీసుకుని, ‘‘వంట నేను చేసి పెడతానమ్మా’’ అంటూ వంటింట్లోకి జొరబడింది. 

    ‘‘బేపనోల్లు తినేదే పప్పూ కూరా’’ అంటూ తట్టల కొద్దీ కూరలు తెచ్చి గుమ్మంలో పోసేసి వెళుతున్నారు కూరలవాళ్లు

 పనిమనిషి ఎల్లమ్మతో బాటు దాని కూతురూ తోడికోడలూ కూడా వచ్చి ఇంటెడు పనీ చేస్తున్నారు.

 ఎవ్వరూ ఒక్క పావలా అడగడం లేదు. ఇచ్చినా తీసుకోవడం లేదు.

   ‘‘ఇన్నాళ్లూ ఆ బాబు మాకు ఎంత చేసేడో లెక్కే లేదు. ఇప్పుడైనా ఆ బాబుకి సెయ్యకపోతే కుక్క జన్మెత్తుతాం’’ అంటున్నారు ముక్తకంఠంతో

    ‘‘మీరెలా ఛస్తే నాకే’’మని చనిపోయినవారి కొడుకుల దగ్గర్నించి వేలకి వేలు గుంజే పురోహితుడు సూరిశాస్త్రి సైతం, ‘‘బాబూ, ఎవరి దగ్గరైనా బేరాలాడతాను గాని యాజులుగారి కొడుకుల దగ్గర మాత్రం కాదు. మీరు రూపాయి బిళ్ల చేతిలో పెట్టినా ఆనందంగా స్వీకరిస్తాను. నాకెంత ఇవ్వాలో అన్న ఆలోచన వదిలేసి, నాన్నగారికి జరగవలసినవన్నీ లోభం లేకుండా జరిపించండి చాలు!’’ అన్నాడు

               పల్లెవాసనలు ఇంకా వదలని పట్నం రాజమండ్రి. పవిత్ర గోదావరీ తీరాన పదిహేను వందల గజాల స్థలంలో లంకంత ఇల్లు యాజులుగారిది. పిత్రార్జితం. గోదావరి స్నానఘట్టాలకి రెండు కిలోమీటర్ల లోపునే ఉన్న ఆ ఇంటిని అపార్టుమెంట్లు కట్టడానికి ఇవ్వమంటూ బిల్డర్లు ఆయన చుట్టూ చాలాసార్లే తిరిగారు. యాజులుగారికి ఆడపిల్లలు లేరు. ముగ్గురూ కొడుకులే. పెద్దవాడు నేవీలో పెద్ద ఆఫీసరు. రెండోవాడు అమెరికాలో డాక్టరు. మూడోవాడు ఇంజనీరు. వాళ్లు కూడా అపార్టుమెంట్లకిచ్చేస్తే లక్షలొస్తాయని  ఉత్సాహపడ్డారు. కాని యాజులుగారు ఒప్పుకోలేదు.

          ఒక సంవత్సరం పనిగట్టుకుని ముగ్గురు కొడుకుల్నీ పండక్కి పిలిచి కూర్చోబెట్టి, ఇలా చెప్పడం సాగించారు.. 

   ‘‘ఒరేయ్‌, నా మనసులో మాట చెబుదామనే మిమ్మల్ని ముగ్గుర్నీ రమ్మన్నాను. చుట్టూ పచ్చని చెట్లూ, పెరట్లో గోశాలా, తులసికోటా..నట్టింట్లో దేవుడి మందిరమూ...యజ్ఞవాటికలాంటి ఈ ఇంటిని జైలుగదుల్లాంటి అపార్టుమెంట్లకి ఇవ్వడం నాకిష్టం లేదురా! నీ జీవితం అయిపోయింది కదా నాన్నా అంటారేమో...నిజమే, నా జీవితం అయిపోతోంది గానీ ఈ ఇల్లు ఉంటుంది కదా. మా తదనంతరం మీరు ముగ్గురూ ఈ ఇంట్లో సహజీవనం చెయ్యాలన్నది నా కోరిక!’’

   ‘‘మేమా...ఇక్కడా...’’ కొడుకులు ముగ్గురూ అరిచినంత పని చేశారు.

  ‘‘అవును. మీరు ఇష్టపడాలే గాని అందులో అసాధ్యమైనది ఏమీ లేదు. మీరు ముగ్గురూ నచ్చిన చదువులు చదువుకుని, తలోచోటా ఉద్యోగాలు చేసుకుంటూ బతుకుతున్నారు. నేను ఏనాడూ మిమ్మల్ని ఇక్కడికి వచ్చి ఉండమని కనీసం అడగను కూడా అడగలేదు. జీవితంలో ఎదగాలనుకుంటున్న వాళ్లని నా పిచ్చి చాదస్తంతో ఆపేసే మూర్ఖుణ్ణి  కాను. ఇప్పటిదాకా మీ బతుకుల్ని మీ ఇష్టప్రకారమే నడుపుకున్నారు. మీ పిల్లలు కూడా ఎదిగొచ్చేశారు. మీరు వార్థక్యపు అంచుల్లో ఉన్నారు. రేపో మాపో రిటైరవుతారు. మరిక ఎక్కడో దూరంగా బతకాల్సిన అగత్యం ఏముంది మీకు?! ఇన్నాళ్లూ ధనసంపాదనలో కాలం గడిపారు. ఇహం కోసం కష్టపడ్డారు. ఇక వానప్రస్థాశ్రమం స్వీకరించి, పరం కోసం నిరాడంబరమైన సహజీవనం చెయ్యొచ్చు కదా. సొంతగూటికి వచ్చి, గోదావరిలో పవిత్ర స్నానాలు చేస్తూ, మీకు ఈ పాటి జీవితాల్నిచ్చిన ఆ మార్కండేయస్వామిని దర్శించుకుంటూ, పెరట్లో గోమాతని పూజించుకుంటూ, ఈ విశాలమైన ఇంట్లో, పచ్చని ప్రకృతి మధ్య హాయిగా కలిసీ మెలిసీ ఉమ్మడిగా బతకలేరా?! మన ఇంటిలాంటి విశాలమైన ఇళ్లు ఇప్పుడు కేవలం ధనవంతులకి మాత్రమే ఉన్నాయి. మధ్యతరగతివాళ్లంతా ఒక పువ్వూ పండుకి నోచుకోక, అపార్టుమెంట్లలోనే ఇరుకు బతుకులు బతుకుతున్నారు. మీకు అవకాశం ఉన్నప్పుడు ఎందుకు వదులుకోవాలి?!’’ 

           తండ్రి మాటకు ఏమని జవాబు చెప్పాలో కొడుకులు ముగ్గురికీ అర్థం కాలేదు. మావగారి మాటలు వింటున్న  కోడళ్లు కూడా ఒకరి మొహాలు ఒకరు చూసుకున్నారే గాని పెదవి విప్పి ఏమీ మాట్లాడుకోలేదు. వాళ్లందరి మౌనానికీ ఒకటే కారణం...యాజులుగారి మీదున్న గౌరవం. కొడుకుల సంగతి అలా ఉంచితే కోడళ్లు ముగ్గురికీ కూడా మావగారి పద్ధతులూ, ఆయన మంచితనం అంటే చాలా గౌరవం. మావగారి ఎదుట ఒదిగి ఉంటూ, అత్తగార్ని కూచోబెట్టి నడుం బిగించే కోడళ్లే ముగ్గురూ. దానికి తగినట్టే పెద్దకోడలి చేతి వంకాయ కూరా, రెండో కోడలు చేసే పెసరపప్పు పచ్చడీ, మూడో కోడలు కలిపే కాఫీ అంటే యాజులుగారికి చాలా ఇష్టం. ఆయన ఆప్యాయంగా ‘‘అమ్మా’’ అని పిలుస్తూ వాళ్లని అడిగి మరీ ఆ మూడూ చేయించుకుని తృప్తిగా ఆస్వాదిస్తారు. యాజులుగారు అడగకుండానే కోడళ్లు అవి చేసి కన్నతండ్రికి పెడుతున్నంత ఆనందంగా ఆయనకి కొసరి కొసరి వడ్డిస్తారు.

      కొడుకులు నిశ్శబ్దంగా ఉండటం చూసి యాజులుగారే మళ్లీ అన్నారు...‘‘పక్షులు ఆహారం కోసం రోజంతా బైట తిరిగి సాయంత్రానికి గూటికి చేరినట్టే మీరు కూడా మీ వానప్రస్థానికి సొంత గూటికి చేరితే బావుంటుంది! ఆధునిక సదుపాయాలు ఇప్పుడు సర్వత్రా ఉంటున్నాయి. పూర్వంలా కష్టపడవలసిన అవసరం ఎవరికీ లేదు. అటువంటప్పుడు, వయసు మళ్లిన అన్నదమ్ములు సొంత ఊళ్లో సొంతింట్లో కలిసి కాపురాలు చేస్తే అటు ఆర్షధర్మమూ ఇటు కుటుంబవిలువలూ రెండూ చిరకాలం నిలబడతాయి!’’

    ఈసారి కొడుకులు ముగ్గురూ తలలు వంచుకుని మరీ మౌనం వహించారు. కోడళ్లు వంటింట్లోకి తప్పుకున్నారు.

        ఇది జరిగిన మూడేళ్లకి...ఇప్పుడు యాజులుగారు శివైక్యం చెందారు. సావిత్రమ్మగారు భర్తని తన గుండెల్లోకే ఆవాహన చేసుకుని నిశ్శబ్దంగా, కళ్లు మూసుకుని సమస్తమూ త్యజించినదానిలా ఉండిపోయింది.

        పన్నెండు రోజుల కర్మ పూర్తయింది.

      పన్నెండోరోజు సంతర్పణకి ఊరు ఊరంతా కదిలి వచ్చింది. తాము పిలవని వాళ్లంతా కూడా రావడం చూసి కొడుకులు ఆశ్చర్యపోయారు. ‘‘కడసారి పంతులుగారింటి ముద్ద తింటాం...గుప్పెడన్నం పెట్టించండి బాబూ’’ అంటూ తీర్థప్రజలా వస్తున్నవారిని కాదు పొమ్మనలేక మళ్లీ మళ్లీ వండిరచి పెట్టారు. రాత్రయేసరికి అందరూ సెలవు తీసుకోగా కేవలం కొడుకులూ కోడళ్లే మిగిలారు.

   ‘‘పూర్ణక్కా, ఈ రోజు భోజనానికి బిల్డర్‌ నరేంద్ర వచ్చాడు చూశావా...బావగారితో పావుగంట మాట్లాడాడు!’’ మూడో కోడలు పెద్దకోడలు అన్నపూర్ణతో అంది

  ‘‘చూశాను. ఆ మాటలేవిటో విన్నాను కూడా!’’ అంది అన్నపూర్ణ 

       మర్నాడు ఉదయం కాఫీల వేళ, ‘‘అమ్మా...ఎల్లుండి ఫ్లైట్‌కి టిక్కెట్లు తీస్తున్నాను. నువ్వు కూడా మాతో వచ్చేద్దువు గాని!’’ అన్నాడు పెద్ద కొడుకు కేశవ తల్లితో 

   ‘‘నేను రానురా. ఇక్కడే ఉంటాను. కాంతమ్మగారు నాకు తోడుగా ఉంటుంది. మీరు నిష్పూచీగా వెళ్లండి!’’ అంది సావిత్రమ్మగారు

    ‘‘కాంతమ్మగారక్కర్లేదత్తయ్యా...మేం ముగ్గురం ఉంటున్నాం మీకు తోడు!’’ అత్తగారికి కాఫీ గ్లాసు అందిస్తూ అంది పెద్దకోడలు అన్నపూర్ణ

         ఆ మాటకి కేశవతో బాటు నారాయణా, మాధవా కూడా విస్తుపోయారు.

   అత్తగారి ఎదురుగానే భర్తవైపు సూటిగా చూస్తూ ప్రారంభించింది అన్నపూర్ణ...‘‘సంతర్పణ భోజనం పేరుతో మిమ్మల్ని కలుసుకుని బిల్డర్‌ నరేంద్ర ఏం మాట్లాడాడో, మీరు ఏమని జవాబు చెప్పారో అంతా నేను విన్నాను. నా చెల్లెళ్లిద్దరికీ కూడా చెప్పాను. మీరు ముగ్గురూ అనుకుంటున్నట్టు మావయ్యగారి సంవత్సరీకాలు అయిపోయిన తర్వాత ఈ ఇల్లు బిల్డర్‌కి అప్పజెప్పే మాట కల్లో కూడా జరగదు. ఈ పన్నెండు రోజులూ మీ ఖర్చుతో జరిపించామని, భేషుగ్గా దానాలిచ్చామని మీరు అనుకుంటున్నారు. కాని నిజానికి ఇన్నాళ్లూ శ్రమదానమూ వస్తుదానమూ చేసింది ఊళ్లో ఉన్న పేదవాళ్లు. వాళ్ల దానం పుచ్చుకున్నది మీరు. రెక్కాడితేనే గాని డొక్కాడని వాళ్లంతా మావయ్యగారి దగ్గర పొందిన ఉపకారాన్ని గుర్తుంచుకుని ఎంతెంత చేశారో లెక్క లేదు. ఆఖరికి మంత్రం చెప్పిన సూరిశాస్త్రి కూడా నామకః వెయ్యి రూపాయలు మాత్రం తీసుకుని వెళ్లాడు. మనిషి లేకపోయినా ఆయన చేసిన ఉపకారాన్ని వాళ్లు అంతలా గుర్తుంచుకుని, ఆయన నేర్పిన విలువల్ని పాటించి చూపించారు. మాకు కూడా వాళ్ల వల్లే బుద్ధొచ్చింది. కడుపున పుట్టిన కొడుకులు..మీరు మాత్రం ఏదీ పట్టించుకోకుండా, మనిషి కనుమరుగయిందే చాలని మావయ్యగారి కోరికా, ఆయన చేసిన హితబోధా అన్నిటినీ గంగలో కలిపేసి స్వార్థం చూసుకుంటున్నారు. అందరూ మీలాంటి స్వార్థపరులు కాబట్టే ప్రపంచంలో ఎక్కడా పెద్దలు నేర్పిన విలువలు కనిపించడం లేదు. ఇక్కడ మాత్రం మేం మీ ఇష్టాన్ని సాగనివ్వం. అత్తయ్య ఎక్కడికీ రారు. మేం కూడా ఆవిడతో బాటూ ఇక్కడే ఉంటాం. మీరు ముగ్గురూ వచ్చారా కలిసి కాపురం చేస్తాం. లేదంటే మీరక్కడ...మేమిక్కడ!’’

     మిగిలిన ఇద్దరు కోడళ్లూ తాము కూడా పెద్దకోడలి పక్షమే అన్నట్టు నిశ్శబ్దంగా ఆమె పక్కకి వచ్చి నిలబడ్డారు.

         కొడుకులు ముగ్గురికీ తలలు పైకి లేవలేదు. ఒక పది నిమిషాలు పోయాక, పెద్ద కొడుకు కేశవ తల్లి దగ్గరగా వచ్చి కూర్చుని అన్నాడు...‘‘అమ్మా, నాన్న కోడళ్లని గెలుచుకున్నారు. కోడళ్ల చేతే కొడుకులకి బుద్ధి చెప్పిస్తున్నారు. నా నిర్ణయం చెబుతున్నాను విను...నాకింక నాలుగేళ్లే ఉంది సర్వీసు. అంచేత ఇప్పుడు వెళ్లి వాలంటరీ రిటైర్మెంటుకి దరఖాస్తు పెట్టుకుని వచ్చేసి మీతో బాటు ఇక్కడే ఉంటాను! పేదవాళ్లని ఆదుకునే విషయంలో నాన్న వారసత్వాన్ని అందిపుచ్చుకుంటాను....’’

     కేశవమాటలు పూర్తిగాకుండానే నారాయణ అందుకున్నాడు...‘‘నేను అమెరికాలోనే వైద్యం చెయ్యక్కర్లేదు. రాజమండ్రీలోనూ చెయ్యొచ్చు. అమెరికా సుఖాలకి అలవాటు పడ్డ నా పెళ్లామే ఇక్కడ  ఉండటానికి సిద్ధపడుతూ ఉంటే నేను అమెరికాలో ఉంటానా...ముక్కామల సోమయాజులుగారి అబ్బాయిని కానా...?! నాన్న పేరిట ఇక్కడే ఒక ఆస్పత్రి ప్రారంభిస్తాను. నేనూ ఇక్కడే!’’

     నారాయణ మాటలు పూర్తి అయీ గాకుండా మాధవ వచ్చి తల్లిని ఆనుకుని కూర్చున్నాడు...‘‘కడసారపు కందిగింజనని అమ్మకి నేనంటే ముద్దు. నేను లేకుండా ఎలారా...నేనిక్కడ ఒక కన్సల్టెన్సీ పెట్టుకుంటా! నాన్న పేరిట ప్రతి ఏడాదీ పేదవాళ్లందరికీ భోజనాలు పెడతా!’’    

             అప్పుడొచ్చింది సావిత్రమ్మగారికి దుఃఖం...కొడుకుల మాటల వెనుక నుంచి చిరునవ్వుతో ఠీవిగా దర్శనమిస్తున్న భర్తని చూసి ఆవిడ భోరుమంది!

       ఆ వృద్ధురాలిని ఓదారుస్తూ ఆరు జతల చేతులు ఆవిడ చుట్టూ చిక్కగా మమతల పందిరి అల్లేశాయి!!     

         

                                      *********************    

21, జులై 2023, శుక్రవారం

                 

                                                   నా మదిలో....

                "మొగుడు వెధవ ఒకడు కొంపలో ఉన్నాడన్న సంగతి కాస్త గుర్తుంచుకో. ఇరవైనాలుఘ్ఘంటలూ ఆ దిక్కుమాలిన కంప్యూటర్ దగ్గరే వేలాడతావ్.." 
                            కుటుంబం కోసం బైట చచ్చే చాకిరీ చేసి..అలసి సొలసి ఇంటికొచ్చిన యజమానికి బాపు పెళ్లిపుస్తకంలో గుమ్మడి పెళ్లాంలా ఎదురేగి..చేతిలో బరువులందుకుని..ఫేను వేసి చల్లని మంచినీళ్లు చేతికిచ్చి...కార్యేషు దాసీ అనే కదా "పుస్తకాలు" చెబుతున్నాయి. మరి వాటిలో చెప్పిందాన్ని పాటించకుండా ఆ పుస్తకాల్నే పురుగులా పట్టుకుని వేలాడుతుంటే ఎంత భరించేవాడైతే మాత్రం (భర్త అనగా భరించువాడు కదా) భరించలేక ఆ మాత్రం మాట విసిరాడంటే అందులో అతని తప్పేముంది..? 
                 1) కనుక ముందు భార్యగా భర్త విధులు చక్కబెట్టాలి...!! 
                       "అమ్మా...ఈ టాప్ డబల్ కుట్టు వేస్తానని కిందటి ఆదివారం చెప్పావు. ఇప్పటి దాకా దాని జోలికి వెళ్లలేదు. నీకెంతసేపూ చదువూ-రాతా..! పోనీ టైలర్ కి ఇచ్చుకుంటానమ్మా అంటే ఇరవై రూపాయలెందుకు దండగా అంటావు. నాకు తెలీదు.. రేప్పొద్దున్నకల్లా నాకు ఆ టాప్ సిద్ధంగా ఉండాలంతే..!" 
                          ఇది ఎంతమాత్రమూ పిల్ల అవిధేయత కాదు. ఇరవై రూపాయల ఖర్చుకీ ఒప్పుకోక..దానికి వేళకల్లా బట్టా అందించకపోతే మరి అది విసుక్కుపోయిందంటే దాని తప్పు ఎంతమాత్రమూ లేదు..! 
                        2) కాబట్టి తల్లిగా పిల్లల అవసరాలు చూడాలి...!! 
                             "ఏటమ్మా ఊరికే నస పెడతారు..నాను తక్కినోళ్ల ఇళ్లల్లో కూడా ఇలాగే సేత్తన్నాను. ఇట్టమైతే సేయించుకోండి..లేపోతే నా డబ్బులు నా మొహాన పారేయండి.." 
                       ధరలు మండిపోతున్నాయి. ఓపికలు తగ్గిపోతున్నాయి. పనిమనుషులూ మనుషులే కదా...ఎంత జీతానికి అంత పని.ఇంకా నయం ఇది నమ్మకస్తురాలు. ఎదురింటివాళ్ల పనమ్మాయిలా చేతికందింది బొడ్లో దోపుకు పోదు. ఇంతకంటే ఇచ్చే స్తోమత ఎటూ లేదు. అంచేత నోరు మూసుకుని దీన్ని నిలబెట్టుకోవడమే ఉత్తమం..!            
               3) అంచేత..మధ్యతరగతి ఇల్లాలిగా పనిమనిషికి అసిస్టెంటు అవతారం ఎత్తాలి...!! 
                                 "ఏమిటో..లక్ష్మిగారు అసలు బొత్తిగా కనిపించడమే మానేశారు. మాతో కాస్సేపు కబుర్లు చెప్పే తీరుబాటు కూడా లేదా.." 
                                  ఇరుగూ పొరుగూ మంచివాళ్లే. కలిస్తే సరదాగా మాట్లాడతారు..అవసరానికి సాయమూ చేస్తారు. నలుగురితో కలిస్తేనే ప్రపంచమంటే ఏమిటో కూడా తెలుస్తుంది. కేవలం పుస్తక జ్ఞానమే అయితే "పిడికిట్లో ఉన్న వర్తులాకార వస్తువు" బండి చక్రమే అవుతుంది..! 
                      4) కాబట్టి ఇరుగూ పొరుగుతో రోజూ ఓ గంటో రెండు గంటలో కాలక్షేపం చెయ్యాలి...!! 
                           "అక్కా...బియ్యే చదువుకున్నావు. ఇంగ్లీషూ..తెలుగూ దంచి కొడతావు. అస్తమానూ ఆ పుస్తకాలతో కాలక్షేపం చేసేకంటే ఏదైనా ఉద్యోగం చూసుకోవచ్చు కదే..ఇద్దరాడపిల్లలున్నారు కూడానూ.." అవును మరి. క్లాసు పుస్తకం తప్ప మరోటి ముట్టుకోని చెల్లి...చదువుతో సరాసరిగా బేంకు పరీక్షలు కూడా రాసి ఇట్టే ఉద్యోగం తెచ్చుకుని..చూస్తుండగానే మేనేజరమ్మ అయిపోయి..ఎంచక్కటి ఇల్లు కూడా కట్టేసుకున్న బుల్లి..అక్క పరిస్థితి చూసి భూమ్మీద నిలబెట్టే సలహా ఇచ్చిందంటే అది ఎంత కరెక్టో గదా...! 
                        5) అంచేత పుస్తకాల రాదారుల్లోంచి వాస్తవమైన నేలకు దిగి ఉద్యోగం చెయ్యాలి...!! (ఇది మాత్రం అనుమానమే) 
             "ఏబీసీడీ చానెల్లో మధ్యాహ్నం వేళ మంచి సీరియల్ వస్తోంది చూస్తున్నారా.." 
                  చూడట్లేదంటే మూతి విరుస్తారు. టీవీలో వచ్చే అన్నిటినీ తీసి పారెయ్యక్కర్లేదు. ఏవో కొన్నయినా చూడొచ్చు..నిత్యాగ్నిహోత్రం నించి కాస్త మార్పు. 
                                 6) కనుక స్వార్ధం కోసం టీవీ కాస్సేపైనా చూస్తూ ఉండాలి...!! 
                       "రాత్రి ఒంటిగంట దాకా పడుకోరట. మళ్లీ తెల్లారుజామునే లేచిపోతారట. అలా చేస్తే నిద్ర చాలక ఇలాగే అవుతుంది. ఆరోగ్యం జాగ్రత్తగా చూసుకోండి.." 
            ధైరాయిడూ, బీపీ ఉన్నది చాలక ఇంకా ఏమైనా వస్తే మరీ కష్టం గదా..అంచేత.. 
                    7) డాక్టరు చెప్పినట్టు రోజుకి కనీసం ఏడెనిమిది గంటలు నిద్రపోవాలి...!! 
                              "నువ్వు ఏ రోజూ పట్టుమని పది నిమిషాలు కూడా పూజ చెయ్యవు..ఎలా చెప్పు మరీ" ఈ మాటలు ఎవరూ అనరు...పైకీ వినబడవు..ఇంట్లో ఓ మూలనున్న దేవుడి కొలువు లోంచి గుండెల్లోకి దూసుకుపోతాయి . సోమవారం శివుడు, మంగళవారం ఆంజనేయుడూ, శుక్రవారం అమ్మవారూ, శనివారం వెంకన్నా దిగులుగా చూస్తారు..."ఏనాడూ పుస్తకం పట్టుకున్న పాపాన ఫోకపోతే మరి మంచి మార్కులు ఎలా వస్తాయమ్మా" అని దీనంగా అడుగుతున్న అమ్మాఅబ్బల్లా.. 
                   8) సో...దేవుడు కాస్త కళకళ్లాడటం కోసం వారానికో ఘంటైనా పూజ చెయ్యాలి...!! 
                     అర్జునుడు సవ్యసాచి. కుడిచేతా ఎడమచేతా కూడా బాణాలు ప్రయోగించగల నేర్పరి. దశకంఠుడికి పది తలలు..అంటే ఇరవై చేతులు..(అంతే కదా) ఒకేసారి బోలెడన్ని పన్లు చెయ్యొచ్చు. కార్తవీర్యార్జునునికి వెయ్యి చేతులు...అబ్బో అబ్బో..
                           అమ్మా,సహస్రాక్షీ...మేం, అంటే సాహితీ ప్రియులైన మధ్యతరగతి ఇల్లాళ్లం అభిమన్యుడిలాంటివాళ్లం. మాకు చదువుసంధ్యలతో కూడిన సంసారమనే ఈ పద్మవ్యూహంలోకి జొరబడిపోవడమే చేతనైంది. కాని దీన్ని దిగ్విజయంగా ఎలా జయించుకు రావాలో తెలీడం లేదు. మాకు పది తలలు, వెయ్యి చేతులూ లేవు. సవ్యసాచులం కాము.కలాల హలాల్ని నడిపిస్తూ జీవితక్షేత్రాల్ని దున్నుకుంటున్నవాళ్లం. మమ్మల్ని కాస్త దయజూడు తల్లీ...నీకిదే మా వందనం...పాదాభివందనం!! 
                               ఎప్పుడో రాసుకున్నదిది...ఏళ్లూ పూళ్లూ గడిచినా కించిత్తు మారని నిత్యనూతన గాథాలహరి...నాలాంటి మధ్యతరగతి ఇల్లాలి సాహిత్యలహరి!!
                                                     ******************

25, ఏప్రిల్ 2023, మంగళవారం

 "ఆరంభింపరు నీచ మానవులు విఘ్నాయాస సంత్రస్తులై 
యారంభించి పరిత్యజించుదురు విఘ్నాయత్తులై మధ్యముల్
ధీరుల్ విఘ్ననిహన్య మానులగుచు ధ్రుత్యున్నతొత్సాహులై
ప్రారబ్ధార్ధము లుజ్జగింపరు సుమీ ప్రజ్ఞానిధలల్ గావునన్"....
                                                                             అన్నాడు భర్తృహరి. 
                  ఎప్పుడో పదేళ్లనాడు అట్టహాసంగా ఆరంభించిన ఈ ‘‘కృష్ణలీలాతరంగిణి’’ బ్లాగుని ఎలాగో కొన్నాళ్లు లాక్కొచ్చి, అక్కడికి ‘విఘ్నాయాస సంత్రస్తురాల’నై ఆపేసిన మధ్యమజాతి మహిళనన్నమాట నేను. ఛీ ఛీ అని నన్ను నేనే ఛీ కొట్టుకుని, ధీరురాలిలా దీన్ని కొనసాగించాలన్న పట్టుదల పూని, (ఈ పూనిక ఎంతవరకూ నిలుస్తుందో నాకే అనుమానం) మళ్లీ మీ ముందుకి వచ్చాను. 
                   ఈ మధ్య నేను రాసిన కథ ఒకదాన్ని మీ ముందు పెడతాను.  కెనడా కి చెందిన ‘‘కథావేదిక", ఇక్కడి "లేఖిని" తో కలిసి  నిర్వహించిన కథల పోటీలో  ప్రధమ బహుమతి గెలుచుకున్న కథ ఇది. కధాసంకలనం లో చోటు చేసుకుంది.  చదవండి...మీ అభిప్రాయాల్ని సెలవివ్వండి...

                                      పెళ్లి పుస్తకం 

 

                         రెండు రోజుల నుంచీ నా ఆలోచనలన్నీ నా ఒక్కగానొక్క సంతానం నితీష్ చుట్టూనే తిరుగుతున్నాయి. నితీష్ బాగా చదువుకున్నాడు. మంచి కంపెనీలో ఉద్యోగంలక్షల్లో జీతం. పిల్లాడు చూడచక్కనివాడు. ఇహ లోటేముంది?! కావలసినన్ని సంబంధాలు వచ్చాయి. సౌందర్యవతీవిద్యావతీఉద్యోగవతీ అయిన పిల్లతో పెళ్లి కూడా కుదిరింది. ఆ పిల్ల గుణవతి అవునో కాదో పెళ్లయితే గాని తెలీదు కదా. గుణవతి అనగానే ఆ పిల్ల సచ్ఛీలతను నేనేదో శంకిస్తున్నాననుకునేరు. నా ఉద్దేశ్యం అది కాదు. సంసారం కడదాకా సవ్యంగా సాగాలంటే ఆడదానికైనా మగవాడికైనా కొన్ని మంచి గుణాలు ఉండాలన్నది నా ఉద్దేశ్యం.

               పరస్పర గౌరవాభిమానాలు ఉండాలి.  సహనంసర్దుకుపోయే గుణం అన్నిటికంటే ముఖ్యం. తన కోపమే తన శత్రువు అన్నది కుటుంబంలో వర్తించదనిబైటవాళ్ల దగ్గర మాత్రమే వర్తిస్తుందని చాలా మంది అనుకుంటూ ఉంటారు. స్వకుటుంబీకులు అయినవాళ్ల కోపాన్ని పట్టించుకోరని లేదా చాలా తేలికగా తీసుకుంటారని జనంలో ఒక అభిప్రాయం ఉంది. కానీ అది తప్పు. కోపం కుటుంబంలోని  ఆత్మీయుల హృదయాల్లో శత్రుభావాన్ని రేకెత్తిస్తుంది. ఈ శత్రుభావంనివురుగప్పిన నిప్పులా ఉంటూఎప్పుడు పైకి ఎగసిపడుతుందో ఎవరూ చెప్పలేరు. ఆ నివురుగప్పిన నిప్పు గురించి నాకు తెలిసినట్టు చాలా మందికి తెలీదు. అందుకే నా కొడుకు గురించీనాకు కాబోయే కోడలి గుణగణాల గురించీ నాకింత ఆలోచన!! 

              నా కొడుకు మంచివాడే! కానీ కోపిష్టి!! కుండెడు పాలల్లో ఒక్క బొట్టు విషం... ఊరంత మంచితనంలో అలవిమాలిన కోపం!! 

                ఈ కోపం విషయంలో వాడికి మా నాన్న పోలిక వచ్చిందని  ఎన్ని లక్షల సార్లు అనుకున్నానో! మా నాన్న కోపం వల్ల జరిగిన అనర్ధాలన్నీ ఆయన పెద్ద కొడుకునినాకంటే బాగా ఎవరికి తెలుసు?!   ఇహ నా కొడుకు విషయానికొస్తేఇన్నాళ్లూ వాణ్ణీవాడి కోపాన్నీ మేం భరిస్తూ వచ్చామనే కంటే అసలు వాడికి కోపం రాకుండా ఉండేట్టూ మేం మసలుకున్నామనడం సబబు. వాడికి ఎప్పుడు ఏది ఎలా కావాలో అలా అమర్చి పెడుతుంది వాళ్లమ్మ. నాకు కోపం చాలా తక్కువ కాబట్టి నా కంటే ముందు వాడి అవసరాలే చూస్తుంది. అంతా అనుకూలంగా ఉన్నప్పుడు అందరూ శాంతమూర్తులే. వ్యతిరేక పరిస్థితుల్లో కూడా శాంతంగాసహనంగా ఉండటమే కావాలి. అదే గొప్ప. అందునా ఇప్పుడు పెళ్లి కూడా కుదిరిందాయె!!

                    ఎలాగైనా సరే నితీష్ కి బుద్ధి చెప్పాలి. కానీ ఎలా?!!  కోపిష్టి వాడికి మూర్ఖత్వం కూడా కొద్దో గొప్పో ఉంటుంది. హితబోధలు చెవికెక్కవు. అందుకే విష్ణుశర్మ  పంచతంత్రాలతో కథామార్గం తొక్కాడు. కొన్ని ఉపాయాలు సార్వత్రికమైనవి. మనకి ఇట్టే దారి చూపిస్తాయి. నితీష్ కి కథలంటే చాలా ఇష్టం అవడం నాకో ప్లస్ పాయింట్!! 

               మర్నాడు ఆదివారం. ఉదయం స్పెషల్ టిఫిన్లూ గట్రా అయ్యాకఎప్పటిలా టీవీ చూడటమోబైటికి వెళ్లడమో చెయ్యలేదు నేను. పడక్కుర్చీలో వెనక్కి వాలికళ్లు మూసుకుని కూర్చున్నాను. 

            నేను ఊహించినట్టేపది నిమిషాల్లో నా కొడుకు నన్ను తట్టి లేపుతూ, "ఏంటి నాన్నా అలా కూచున్నావు?!" అని పలకరించాడు. 

   నేను వాడివైపు దీర్ఘంగా చూస్తూ,  "అబ్బేఏమీ లేదురా.... నిన్న ఒక కథ 

చదివాను.  చాలా బావుంది. అదే బుర్రలో తిరుగుతోంది." అన్నాను. 

      "ఏమిటా కథ..?!" నితీష్ గొంతులో కుతూహలం నాకు స్పష్టంగా తెలిసింది. 

   మనసులోనే విష్ణుశర్మకి దండం పెట్టుకుని, "చెప్తా... కూచో." అన్నాను. 

  వాడు కూచున్నాడు! 

నేను ప్రారంభించాను!! 

                                                     *************


        పూర్తిగా తెల్లారను కూడా తెల్లారలేదు. మంచి నిద్దట్లో ఉన్న శ్రీరామ్తల్లి గొంతు గట్టిగా వినిపించేసరికి ఉలిక్కిపడి లేచి బైటికి పరిగెత్తుకొచ్చాడు. 

       హాల్లో కుర్చీలో బిక్కమొహం వేసుకుని కూర్చుని ఉన్నాడు అరవై ఐదేళ్ల నారాయణ మూర్తి. ఎదురుగా నిలబడి కోపంగా చూస్తోంది అరవై ఏళ్ల బాలమ్మ. 

              లోపలి గుమ్మం దగ్గర ఉన్న మైథిలి, "పోన్లెండత్తయ్యా.. " అంటూ ఏదో చెప్పబోతోంది. 

           బాలమ్మ బాలా త్రిపుర సుందరి లాగే రివ్వున ఇటు కోడలి వైపు తిరిగింది.

       "పోన్లెండేవిటే.. పోన్లెండీ?!  నలభై రెండేళ్ల నుంచీ పోన్లెండనుకునే బతుకుతున్నా. ఇహ చచ్చేదాకా ఇంతేనా?! అప్పుడంటే పిల్లలు చిన్నవాళ్లు.. ఎక్కడికి పోతాను.. ఏవిటి చేస్తాను అనుకుని ఎప్పటికప్పుడే అంతా మింగుకుంటూ వచ్చాను. ఇప్పుడిహ  నాకేంరత్నాల్లాంటి పిల్లలు నలుగురున్నారు. ఈయన కోపం సంగతి తెలిసే మా అమ్మానాన్నా పెద్దదాన్ని తమ్ముడికి చేసుకున్నారు. "అమ్మాతమ్ముడు నీకెప్పుడూ అండగా ఉంటాడు. భయపడకు" అని నాకు ఎప్పుడూ ధైర్యం చెబుతూనే ఉండేవారు. ఎందుకో తెలుసా... ఈ కోపిష్టి మనిషి ఏ క్షణంలో నన్ను "ఫో ముండా" అని ఇంట్లోంచి గెంటేస్తాడో అని అందరికీ భయమే!"

              ఆ సరికి శ్రీరామ్ కి విషయం మూడొంతులు అర్ధమైపోయింది. అలా వదిలేస్తే కనీసం పది నిమిషాల పాటు గుక్క తిప్పుకోకుండా నిప్పులు చెరిగేస్తుంది తల్లి. నలభై రెండేళ్ల నుంచీ రాజుకుంటున్న నిప్పది!!

               నాలుగడుగులు ముందుకు వెళ్లి తల్లి భుజాల చుట్టూ చెయ్యి వేసిఅనునయంగా ఆమెని వంటింటి వైపు నడిపించాడు శ్రీరామ్. 

           నాగస్వరానికి లొంగిపోయిన నాగినిలా కొడుకు చేతిలో ఒదిగిపోయింది బాలమ్మ. 

  "అది కాదురాచలికో ఏమో రాత్రిళ్లు నడుం పట్టేస్తోంది. తెల్లారే చలికి కూడా తట్టుకోలేక పోతున్నాను. "ఏదో కొంపలంటుకు పోతున్నట్టు తెల్లారకుండా నువ్వు లేవడం దేనికిఆరు దాటే దాకా హాయిగా పడుకో" అందది. ఏ జన్మలో పుణ్యమో ఇంత మంచి కోడలు దొరికింది అనుకుని  హాయిగా పడుకున్నాను! ఆ ప్రధానమంత్రిగారు మాత్రం నాలుగున్నరకల్లా లేవకపోతే ఢిల్లీ నగరం కూలిపోతుంది కదా. ఆయన లేచేశాడు. లేచాడంటే కాఫీ పడాలి. నీకు తెలిసిందే కదా. ఓసారి ఒళ్లు తెలియకుండా నిద్ర పట్టేసి లేవలేకకాఫీ ఇవ్వడం లేటైతే నానా తిట్లూ తిట్టాడు. నేను కాఫీ కూడా తాగకుండా వంటింట్లో రహస్యంగా ఏడుస్తూ ఉంటే నువ్వే వచ్చి నా కళ్లు తుడిచి ఊరుకోబెట్టావు. గుర్తుందా?!"

            శ్రీరామ్ మాట్లాడలేదు. తల్లిని డైనింగ్ టేబిల్ దగ్గర కూచోబెట్టి, "నేను బ్రష్ చేసుకుని వస్తాను. మనిద్దరం కలిసి కాఫీ తాగుదాం" అని సైగలతో చెప్పిగుండెల్లోంచి దూసుకొస్తున్న నిట్టూర్పుని అణచుకుంటూ బాత్ రూం కి వెళ్లిపోయాడు. 

                కోడలు మైథిలి మావగారికి కాఫీ పట్టుకెళ్లి ఇస్తూ, "రేపటి నుంచి మరికాస్త తొందరగా లేస్తాను మావయ్యా." అనడం వింటూ నిట్టూర్చింది బాలమ్మ. 

              మర్నాడు ఆదివారం. శ్రీరామ్ ఇంట్లోనే ఉన్నాడు. సాయంత్రం నాలుగింటికి నారాయణ మూర్తి స్నేహితుడు కూర్మనాధం వచ్చాడు. మైథిలి ఇచ్చిన టీ తాగుతూ తన కష్టాలు చెప్పుకోవడం ప్రారంభించాడు కూర్మనాధం. అతడికి ఒక్కడే కొడుకు. కోడలు అత్తమామల్ని కించిత్తు పట్టించుకోదు. కూర్మనాధం భార్య అనారోగ్యంతో బాధపడుతోంది. ఏ పనీ చెయ్యలేదు. కానీ అత్తగారి అశక్తతని కోడలు పట్టించుకోదు. ఒక్కోసారి వంట మొత్తం అప్పజెప్పేసి మొగుడితో కలిసి షికార్లకెళుతుంది. 

                    రెండు రోజుల క్రితం జరిగిన రభస చెబుతున్నాడు కూర్మనాధం. శుక్రవారం అని గుడికి వెళ్లిందిట కోడలు. ఎనిమిదేళ్ల మనవరాలు స్కూలుకి ఏదో సెలవని ఇంట్లోనే ఉంది. వంట చేసి పిల్లకి భోజనం పెట్టమని పురమాయించివెళ్లిపోయింది కోడలు. గంటలో వస్తానన్న మనిషి స్నేహితురాలి ఇంట్లో భోంచేసి సాయంత్రం వచ్చింది. ఇక్కడ నానమ్మ వండిన కూర నచ్చక పిల్ల భోంచెయ్యలేదు. ఆకలో అని ఏడుపు. సాయంత్రం కోడలొచ్చాక మొగుడూ పెళ్లాలిద్దరికీ దండిగా పడ్డాయిట తిట్లు. 

             లోపలి నుంచి అదంతా వింటున్న బాలమ్మ నవ్వుతూ లేచి హాల్లోకొచ్చింది. 

    "పాతికేళ్ల కిందట నాకైన అనుభవం ఈనాడు మీకు రివర్సులో అయిందన్నమాట. దేవీ నవరాత్రుల్లో గుడికి వెళ్లిఅక్కడ హరికథ వింటూండిపోయిఒక్క అరగంట లేటుగా ఇంటికొచ్చానని మీ ఫ్రెండు నన్ను నానా తిట్లూ తిట్టారు గుర్తుందా మీకు...అప్పుడు ఆయన పక్కనే ఉన్నారు మీరు!! ఊరికే కాదుఆయన నన్ను అలా తిడుతూంటే మీరు నవ్వుతూ కూచున్నారు. అయ్యో ఎందుకురా ఆవిడని అలా తిడతావు.. అని కనీసం ఒక్క మాట అనలేదు సరికదా నవ్వుతూ అంతా చూశారు. బహుశా ఇంటికెళ్లాక మీ ఆవిడక్కూడా చెప్పినవ్వి ఉంటారు. ఇప్పుడు మీ కోడలు గుడికెళ్లొచ్చి మిమ్మల్ని తిడుతూ ఉంటే ఎవరూ నవ్వకపోవడం మీ అదృష్టం. బంగారమంటి కోడలు దొరకడం నా అదృష్టం." అంది. 

            బాలమ్మ మాటలకి కూర్మనాథం మొహం వెలవెలబోయింది. భార్య తెగింపుకి నారాయణ మూర్తి మొహం ఎర్రబడింది. కానీ భార్యని పల్లెత్తు మాట అనే సాహసం చెయ్యలేదాయన. ఈ బాలమ్మని తిట్టే ధైర్యం ఎవరికీ లేదు!! 

             బాలమ్మ లోపలికి వచ్చేసింది! 

   మరొక్క ఐదు నిమిషాలు ముళ్లమీద కూచున్నట్టు కూచుని, "వెళ్లొస్తానయ్యా మూర్తీ. మీ ఇంటికి మళ్లీ రాకుండా గొప్పగా బుద్ధి చెప్పింది మీ ఆవిడ. ఇప్పుడంతా ఆవిడ హవా కాబోలు" అని అక్కసంతా తీర్చుకుని మరీ వెళ్లాడు కూర్మనాధం. మిత్రుడు వెళ్లాకలోపలికొచ్చాడు నారాయణ మూర్తి. 

           కొడుకూ కోడళ్లతో కబుర్లు చెప్పుకుంటూ నవ్వుతున్న భార్య దగ్గర నిలబడి, "బాలా! దగ్గర దగ్గరగా నాలుగేళ్ల నుంచీ ఇలాగే సాధిస్తున్నావు నువ్వు. అయినా నీ కక్ష తీరలేదు. కానీచచ్చిన పాముని ములుగర్ర పుచ్చుకుని ఇంకా ఎంత పొడుస్తావో పొడు!" అనేసి వెళ్లిపోయాడు. 

            బాలమ్మ మాట్లాడలేదు. తలవంచుకుని ఊరుకుంది. 

       శ్రీరామ్ మృదువుగా, "అమ్మానీకు ఇంతకు ముందు నాలుగైదు సార్లు చెప్పాన్నేను గతాన్ని తవ్వకమ్మా అని. నాన్న మంచివారు. ఒళ్లు తెలియని కోపం ఒకప్పుడు ఆయన లోపంగా ఉండేది. కోపం వస్తే నిన్ను నానా తిట్లూ తిట్టితర్వాత పశ్చాత్తాప పడను కూడా పడేవారు కాదు. నీ తప్పు ఏమీ లేకుండానే ఇంట్లోవాళ్ల ముందూబైటవాళ్ల ముందూ కూడా చాలా సార్లు తిట్లు తిని ఏడ్చుకున్నావు. అదంతా నేనూ ఒప్పుకుంటాను. కానీ ముందే చెప్పినట్లు నాన్న మంచివారు. నిన్నూమమ్మల్నీ బాగా చూసుకున్నారు. మనకి ఏ లోటూ చెయ్యలేదు. డబ్బు చాలకపోతే తనకి ముతక  బట్టలు కొనుక్కునిమాకు మంచివి కొనేవారు. నీ పుట్టిన రోజు కూడా గుర్తుంచుకుని మంచి చీర తెచ్చేవారు.  ఇప్పుడు తన పెన్షన్ లోంచి మైథిలికి డబ్బులిస్తున్నారు చీర కొనుక్కోమని. నీ స్వేచ్ఛాస్వాతంత్రాయాలని ఆయన ఏనాడూ కాదనలేదు. ఇక నాన్న కోపం కూడా అలా వయసుతో బాటు చాలా వరకూ తగ్గిపోయింది. ఇంకా ఎందుకు చెప్పు ఆయన్ని బాధపెట్టడం?!" అన్నాడు. 

             బాలమ్మ కళ్లనిండా నీళ్లతో చూస్తూ, "నాకాయన మీద కక్ష ఏమీ లేదురా. నిజమే,  నువ్వు చెప్పినట్లు మీ నాన్న మంచి మనిషే. ఏవిటో ఒక్కోసారి అలా పాతవి గుర్తొస్తే ఆవేశం వచ్చేస్తుంది. అప్పుడు అనుభవించిన బాధ ఈ క్షణంలో మళ్లీ అనుభవిస్తున్నట్టు అనిపిస్తుంది. అనకూడదు అనుకుంటూనే అనేస్తాను! ఇక మీదట జాగర్తగా ఉంటాన్లే" అంది. 

               ఆ తర్వాత నుంచీ బాలమ్మ తగ్గింది. అయితే ఆ సంఘటన తర్వాత నారాయణ మూర్తి పూర్తిగా తగ్గిపోయాడు. కాఫీటిఫిన్భోజనం ఏదీ అడగడం మానేశాడు. ఎప్పుడు ఇస్తే అప్పుడే మహా ప్రసాదం అన్నట్టు తినితాగుతున్నాడు. టీవీలో ఏం పెడితే అదే చూస్తున్నాడు. మాట్లాడటం కూడా బాగా తగ్గిపోయింది. నిశ్శబ్దంగా పుస్తకాలు చదువుకుంటున్నాడు. భర్తలో ఈ మార్పు మొట్టమొదట గమనించింది బాలమ్మే. ఆవిడకి ఏదో తీరని లోటుగా అనిపించింది. 

        "మామూలుగా ఉండండీ" అంటూ భర్తని గదమాయించబోయింది. 

         "బతికినన్నాళ్లు బతకను. నన్నిలా ప్రశాంతంగా ఉండనీ బాలా" అంటూ మృదువుగానే తోసి పారేశాడాయన. 

      బాలమ్మకి ఏం చేయాలో తోచలేదు. భర్త అంత నిశ్శబ్దంగా ఉండటం అన్ని దశాబ్దాల కాపురంలో ఏనాడూ ఎరగదావిడ. చేసేదేమీ లేక తనూ మౌనంగా ఉండటం నేర్చుకుంది. అయితే నిశ్శబ్దంలో ప్రశాంతతను నారాయణ మూర్తి సాధించినట్టు ఆవిడ సాధించలేకపోయింది. గడ్డ కట్టిన నీరు మంచు అయి శరీరాన్ని కోసేసినట్టూ ఆవిడ మాటలన్నీ గడ్డ కట్టి మనసును కోసెయ్యడం ప్రారంభించాయి. ఆ క్షణం ఆవిడకి ఒక మహత్తర సత్యం బోధపడింది. భర్తకి ఎంత కోపం ఉన్నాఇన్నాళ్లూ తను చాలా సుఖంగాహాయిగా బతికిందన్న వాస్తవం ఆవిడకి ఇప్పుడే ఎవరో చెవిలో చెప్పినట్టు బోధపడింది. 

               భర్త కోపం కొద్దీ తనని తిట్టేవాడు...కోపం లేనప్పుడు సరదాగా కబుర్లూ చెప్పేవాడు. తనకి తెలియని ఎన్నో విషయాలు చెప్పాడు. తను చిన్నప్పటి నుంచీ వాగుడుకాయే. పెళ్లి చేసుకున్న తర్వాత కూడా తన వాక్స్వాతంత్ర్యానికి ఏమీ భంగం కలగలేదు. నిన్న మొన్నటి వరకూ తను భర్త దగ్గర కూర్చుని ఏదో ఒకటి వాగుతూనే ఉండేది. ఆ వాగుడులో పనికొచ్చేవేవీ ఉండవు. అయినా ఆయన ఆనందంగా వినేవాడు. తనకి తోచింది తనూ మాట్లాడేవాడు. ఇప్పుడు ఆయన ఒకానొక నిశ్శబ్దపు తెర వెనక్కి వెళ్లిపోయాకతనకి మాటలు కరువయ్యాయి. ఒకప్పటి ఆయన కోపంతిట్లు తనని బాధ పెట్టి ఉండొచ్చు. కానీ అది క్షణికమే. ఇలా తిట్టిఅలా పిలిచేవాడాయన. కానీ ఇప్పుడు ఎంతకీ తరగని ఈ నిశ్శబ్దం భయపెడుతోంది! తనేదో ఒంటరిదైపోయినట్టూభర్త తనని వదిలేసినట్టూ గుండె లోతుల్లోంచి భయమూ ఆందోళనా ఉవ్వెత్తున ఎగసి పడుతున్నాయి!! 

                 అలా ఓ పది,  పదిహేను రోజులు గడిచాకఓ రోజు అలవాటు ప్రకారం తెల్లవారుజామునే లేచిసెల్ తో కాలక్షేపం చేస్తున్న నారాయణ మూర్తిభార్య మూలగడం విని ఆశ్చర్య పడుతూ దగ్గరికి వెళ్లి చూశాడు. 

         చేత్తో గుండె మీద రాసుకుంటూ, "అమ్మా... అమ్మా" అని మూలుగుతోంది బాలమ్మ. 

           నారాయణ మూర్తి పై ప్రాణాలు పైనే పోయాయి. కొడుకును పిలుస్తూ పరిగెత్తాడు. మరో గంటకల్లా బాలమ్మ ఒక పెద్ద కార్పొరేట్ ఆస్పత్రిలో ఐసియూలో ఉంది. 

   "నన్ను తిట్టండీ. కోపం తెచ్చుకోండీ.. మాట్లాడ్డం మానెయ్యకండీ!" అని రోజంతా కలవరిస్తూనే ఉంది. 

               డాక్టర్ ఇరవైనాలుగు గంటలు గడిస్తేనే గాని ఏ సంగతీ చెప్పలేమన్నారు. ప్రస్తుతం వచ్చింది మైల్డ్ స్ట్రోకే. కానీ బీపీ చాలా ఎక్కువగా ఉంది. అంచేత ఇరవైనాలుగు గంటల లోపున మరో ఎటాక్ రావచ్చుననిసాధ్యమైనంత వరకు ఆ ఎటాక్ రాకుండా ఉండేందుకే ట్రీట్ మెంట్ ఇస్తున్నామని చెప్పారు. 

             సాయంత్రం నాలుగు గంటల ప్రాంతంలో కాస్త పర్వాలేదని చెబుతూ నారాయణ మూర్తిని ఐసీయూలోకి అనుమతించారు. 

           కాళ్లూ చేతులూ వణుకుతూ ఉండగా లోపలికి వెళ్లాడాయన. ఒంటి మీద తెలివి లేకుండా పడి ఉన్న భార్యని చూసేసరికి ఆయన కళ్లలో నీళ్లు ఆగలేదు. గబుక్కున కళ్లు తుడుచుకునినెమ్మదిగా భార్య చేతి మీద తన చెయ్యి ఆనించాడు. 

        భర్త స్పర్శ తెలిసినట్టు కొద్దిగా కదిలింది బాలమ్మ. 

"నన్ను తిట్టండీ... మాట్లాడ్డం మానెయ్యకండీ" అంటూ కలవరించింది. 

     భార్య మాట నారాయణ మూర్తికి స్పష్టంగానే అర్ధమైంది. తిడితే తిట్టాడంటుంది... నోరు మూసుకుని ఊరుకుంటే తిట్టండంటుంది. ఆయనకి భార్య మీద వల్లమాలిన కోపం వచ్చింది. 

      పెదవులు బిగబట్టినెమ్మదిగానే, "బుద్ధిమాలినదానా...తిట్టడం కాదు. ఇంటికి రా,నీ తోలు వలిచి చెప్పులు కుట్టించుకుంటా" అన్నాడు. 

              మరో పది నిమిషాలకి బాలమ్మ కళ్లు తెరిచింది. మరో అరగంటకల్లా ఆవిడ బీపీ నార్మల్ కొచ్చేసింది. 

            తర్వాత పది సంవత్సరాల పాటు ఆ దంపతులిద్దరూ హాయిగా కబుర్లు చెప్పుకుంటూగొడవలాడుకుంటూ సుఖంగా బతికారు. 

                                                    **************

    కథ చెప్పడం ముగించినా కొడుకు మొహంలోకి... సూటిగా చూశాను. వాడు కథ వినిఏదో ఆలోచనలో పడ్డట్టు కనిపించాడు. 

  "కథ విని ఆలోచిస్తున్నావేమిటి.. ఎలా ఉంది కథ?!" అంటూ ప్రశ్నించాను. 

   వాడు జవాబు కోసం కించిత్తు తడుముకోలేదు. 

 "నువ్వు ఇంతసేపూ చెప్పింది కథలా లేదు నాన్నా. మన జీవితాలతో ఏదో సంబంధం ఉన్నట్టే ఉంది. నువ్వు ఏదో మనసులో పెట్టుకుని ఇదంతా చెప్పినట్టున్నావు! అసలు విషయం చెప్పు" అన్నాడు. 

   నాకు నవ్వొచ్చింది. వీడి తెలివితేటలు కూడా మా నాన్నవే. ఆయన ఆ రోజుల్లోనే చాలా పెద్ద ఉద్యోగం చేసేవారు. 

           నితీష్ మాటకి నేనింకా జవాబు చెప్పకుండానే లోపలి నుంచి మా ఆవిడ సీతాలక్ష్మి మా దగ్గరకొచ్చింది. సీరియస్ గా కొడుకు వైపు చూస్తూ, "నువ్వు అడిగినదానికి జవాబు నేను చెబుతాను విను. మీ నాన్న చెప్పిన కథలో మైథిలిని నేనే.  దాన్ని బట్టి మిగతాదంతా నీకు ఇట్టే తెలుస్తుంది. ఇక మీ నాన్న నీకిదంతా ఎందుకు చెప్పారో కూడా నాకు తెలుసు. ఆ విషయం మేమిద్దరం ఈ మధ్య కాలంలో చాలాసార్లే మాట్లాడుకున్నాం. అదంతా కూడా ఆయనే చెబుతారు నీకు. కాకపోతే నువ్వు గ్రహించవలసిందల్లా ఒక్కటే... ఈ విషయంలో నాదీమీ నాన్నదీ కూడా ఒకటే అభిప్రాయంఆలోచన. అంచేత ఆయన చెప్పబోయేది నేను కూడా చెబుతున్నాననుకుని డబల్ అటెన్షన్ తో విను." అనేసి వెళ్లిపోయింది. 

             ఇదంతా ఏదో సీరియస్ వ్యవహారం అని గ్రహించిన నితీష్ బిక్కమొహం వేసుకుని నా వైపు చూశాడు. 

      నేను అనునయంగా, "గాభరా పడవలసిందేమీ లేదు నాన్నా. కథలో నారాయణ మూర్తి మీ తాతగారన్నది నీకు అర్ధమైంది కదా. ఆయన బతికి ఉంటే ఇప్పుడు నూరేళ్లు  ఉండేది వయస్సు. మా అమ్మ ఆయన కంటే ఐదేళ్లు చిన్నది. ఆ తరం మనిషి మా అమ్మే ఆయన కోపాన్నివిసురుబాటుతనాన్నీ భరించలేకపోయింది. అదంతా మనసులో పెట్టుకుని ఆయన్ని వృద్ధాప్యంలో సాధించుకు తింది. ఆ కాలపు మనుషులు కాబట్టిలేత వయసుల్లో దృఢంగా అల్లుకున్న బంధాలు కాబట్టి వాళ్లిద్దరూ కడదాకా అన్యోన్యంగా బతికారు. ఈ కాలపు పెళ్లిళ్లూవ్యవహారాలూ ఎలా ఉన్నాయో నీకు తెలియంది కాదు. అత్తమామల సంగతి అలా ఉంచిమొగుడు కాస్త గట్టిగా తిట్టినా ఆడపిల్లలు సహించడం లేదు. తక్షణం కౌంటర్ ఇస్తున్నారు. పరిస్థితి ఏమైనా హద్దు దాటిందా... పుట్టింటికి వెళ్లిపోతున్నారు. మొగుడు వెళ్లిసారీ చెప్పితన పద్ధతి మార్చుకుంటే సరేసరి. లేదంటే ఏం జరుగుతుందో నేను నీకు విడమరిచి చెప్పక్కర్లేదు. నీకు మా నాన్న కోపం వచ్చిందని మీ అమ్మా నేనూ ఇప్పటికి లక్షసార్లు అనుకుని బెంగపడ్డాం. ఇప్పుడు నీకు పెళ్లి కూడా కుదిరింది. నీకు కాబోయే భార్య నీతో సమానంగా చదువుకునిఉద్యోగం చేస్తోంది. నీలాగే తల్లిదండ్రులకి ఒక్కగానొక్క బిడ్డ.. గారాంగా పెరిగింది. ఆ పిల్ల రేపు నీ కోపాన్ని భరించలేకపోతే ఏమవుతుందో కాస్త ఆలోచించుకో. నీ సంసారం వెయ్యిన్నొక్క కాలానికీ పచ్చగా ఉండాలనీనువ్వు పిల్లా పాపాతో సుఖంగా బతకాలనీ మా కోరిక. అందుకే నీకు ఇదంతా చెప్పాను." అంటూ ముగించాను 

           నితీష్ ఒక్క క్షణం ఏమీ మాట్లాడలేదు. తర్వాత తల వంచుకుంటూ, "రమ్య ఆల్ రెడీ అనేసింది నాన్నా" అన్నాడు. 

      నేను కాస్త గాభరా పడుతూ, "ఏమంది?!" అని ప్రశ్నించాను.

             కొడుకు మాట వినబడి మా ఆవిడ కూడా చప్పున వచ్చి ఆందోళనగా చూస్తూ నిలబడింది.

           నితీష్ అపరాధిలా చూస్తూ, "మొన్న ఏదో చిరాకులో కసిరాను. ఫోన్ లోనే. వెంటనే "నీకు కోపం ఎక్కువలా ఉందే" అంది. నేను మాట్లాడలేదు. "అలా అయితే చాలా కష్టం నితీష్" అని ఫోన్ పెట్టేసింది." అన్నాడు. 

             మేమిద్దరం మరింత ఆందోళనగా చూశాం. 

    వాడు తల పూర్తిగా వంచుకుని, "ఓ గంట పోయాక ఫోన్ చేసి సారీ చెప్పాను. ఇప్పుడు బాగానే మాట్లాడుతోంది. కాకపోతే కోపం పనికిరాదని ఏం చెప్పినా ఫ్రెండ్లీగా చెప్పాలని ఖచ్చితంగా చెప్పింది."

అన్నాడు. 

            నేనూ మా ఆవిడా మొహాలు చూసుకున్నాం. మా మొహాల్లో కనిపిస్తున్న ప్రశ్న వాడికి అర్ధమైంది. 

     మరికొంచెం బిక్కమొహం వేసుకుని, "కోపం బాగా తగ్గించుకుంటానని ప్రామిస్ చేశాను. ఇదంతా జరిగి వారం దాటింది. కోపం తగ్గించుకోవడం కోసం సైకియాట్రిస్ట్ దగ్గర సెషన్స్ కి వెళ్లడం ప్రారంభించిరెండు రోజులైంది!" అన్నాడు.

           మా ఇద్దరి మొహాలూ ఒక్కసారిగా వికసించాయి. మా ఆవిడ ఆనందం పట్టలేక గబుక్కున కొడుకుని పట్టుకునిగట్టిగా ముద్దు పెట్టేసుకుంది. 

       నేను కుర్చీలోంచి లేచి వాడి దగ్గరికి వెళ్లినవ్వుతూ ఆప్యాయంగా వాడి భుజం తట్టాను!!

                         

                                               *******************

 

          



One attachment • Scanned by Gmail